Εν αναμονή

Για την φυσική ο χρόνος είναι η διάσταση που επιτρέπει σε ταυτόσημα γεγονότα που συμβαίνουν στο ίδιο σημείο του χώρου, να διακρίνονται μεταξύ τους. Είναι μία έννοια, η οποία δεν μπορεί να οριστεί από κάτι απτό, περιλαμβάνει τις έννοιες του παρόντος, του παρελθόντος και του μέλλοντος, και ο Αριστοτέλης αμφισβήτησε την ύπαρξη του, επειδή αυτά τα επιμέρους τμήματα του δεν μπορούν να υπάρξουν. Η έννοια του χρόνου όμως είναι μία απο τις βασικές έννοιες, που χαρακτηρίζουν τις ανθρώπινες κοινωνίες, συχνά διαφοροποιείται ανάλογες τις συνθήκες που επικρατούν. Εκτός όμως της κοινωνικής διάστασης του χρόνου , υπάρχει και η προσωπική που σε συνδυασμό με τη βιολογία αποκτά ένα άλλο χαρακτήρα. Η αμυδγαλή , δηλαδή το συγκινησιακό κέντρο του εγκεφάλου, είναι δυνατό σε ιδιαίτερες συνθήκες πχ. Φόβος, να εκκρίνει ορμόνες, που έχουν ως αποτέλεσμα τη φαινομενική διαστολή του χρόνου στο άτομο.

Η έννοια του χρόνου είναι δυνατό να συνδεθεί με την έννοια της αναμονής. Η αναμονή σημαίνει το να περιμένεις να συμβεί κάτι, ως κατάσταση είναι άμεσα συνδεδεμένη με το χρόνο και πως περνάει αλλά και τη διαστολή του. Η αναμονή είναι δυνατό να συμβεί σε διαφόρους χώρους της κοινωνίας, μπορεί να πάρει πολλές μορφές και να έχει διαφορετικά αποτελέσματα. Ένας σταθμός αποτελεί έναν ετεροτοπικό χώρο αναμονής , όπου η αναμονή μπορεί να πάρει τις διάφορες μορφές της, το εν αναμονή εξετάζει ακριβώς αυτές τις μορφές και τα ορία που μπορεί να υπάρξουν σ’ένα άτομο μέσω της διαρκούς κατάστασης αναμονής για κάτι.

 

Σκηνοθεσία/χορογραφία : Βασίλης Σκαρμούτσος

Eρμηνεία: Χριστίνα Γαζή, Βασίλης Σκαρμούτσος

Κοστούμια : Κατερίνα Χατζοπούλου

Βοηθός σκηνοθέτη : Άρης Σκλάβος

Φωτογραφίες:Γιάννης Πρίφτης

Ημερομηνία πρεμιέρας: 3 Οκτωβρίου 2016, Θέατρο Τρένο στο Ρούφ